منبع : ایرنا

داخل خورشید چگونه است؟ شاید سوال جسورانه‌ای باشد، چون در واقع محققان فقط از نوسانات سطح خورشید می‌توانند به این موضوع پی ببرند كه چگونه ستاره مركزی منظومه ما ساخته شده است.

به گزارش ایرنا به نقل از سایت انجمن نجوم آماتوری ایران ،از زمانهای بسیار دور مردم می‌دانستند كه خورشید اهداكننده زندگی به آنهاست، بیهوده نیست كه مصری‌های قدیم به مانند یك خدا به خورشید احترام می‌گذاشتند.

امروزه ما می‌دانیم كه این ستاره یك توپ گازی مشتعل است ، گرچه نگاه كردن به این جسم داغ امكان‌پذیر نیست ، اما ستاره‌شناسان در سالهای گذشته به خیلی چیزها در مورد درون آن پی برده‌اند.

خورشید سطح جامد و سفتی ندارد، با این حال سطح خارجی آن كه تقریبا تمام نور آن را ساطع می‌كند قابل تشخیص است، این فتوسفر ( نور كره) مرز بین سطح شفاف رویی، كروموسفر، تاج خورشید و منطقه غیر قابل رویت درون آن را نشان می‌دهد.

تراكمی كه به طرف مركز ستاره افزایش پیدا می‌كند موجب می‌شود كه بخشهای كوچك نور كه در آنجا به وجود آمده‌اند پی در پی و بی‌وقفه به صورت اتم و الكترون در جهت‌های تصادفی هدایت شوند، به همین علت به طور میانگین یك فوتون ( واحد شدت نور وارده به شبكیه چشم) ، یك میلیون سال زمان نیاز دارد تا از منطقه مركزی به سطح خورشید برسد.

فشار و حرارت در جهت مركز ستاره افزایش می‌یابد، بخش مركزی كه در آن انرژی خورشید تولید می‌شود ، فقط ‪ ۱/۶‬در صد كل حجم ستاره را اشغال می‌كند، اما تقریبا نصف جرم یا توده خورشید را متمركز و جمع می‌كند.

در منطقه هسته با حرارت بالای ‪ ۱۵‬میلیون درجه سانتیگراد ، فشاری بالغ بر ‪ ۲۰۰‬میلیارد اتمسفر وجود دارد، انرژی‌ای كه در هر ثانیه در آنجا تولید می‌شود می‌تواند نیاز انرژی تمام انسانهای امروز را تا یك میلیون سال تامین كند.

در ‪ ۲۵‬سال گذشته محققان شیوه‌ای را كشف كرده‌اند كه اطلاعاتی از درون خورشید به دست می‌دهد، " هلیوسیسمولوژی" ، همانگونه كه از نامش پیداست با این شیوه ارتعاشات خورشید مورد بررسی و مطالعه قرار می‌گیرد.

این ارتعاشات به طرزی كاملا متفاوت باآنچه در زمین اتفاق می‌افتد ایجاد می‌شود، در درون خورشید توده‌های گازی به‌طور مداوم به طرف سطح آن بالا می‌رود ، سرد می‌شود و دوباره به اعماق ستاره فرو می‌رود.

فیزیك‌دانان این بالا و پایین رفتن را كه مانند آن را در یك قابلمه نیز می‌توان مشاهده نمود ، كانوكشن ( انتقال گرما در مایع ) نام نهاده‌اند، در همین حین امواج صوتی هم تولید می‌شود كه از درون خورشید عبور كرده و باعث ارتعاش آن می‌شود.

مجموعه این توپ گازی مثل بالنی به نظر می‌رسد كه از آب پر شده باشد.

محققان خورشید در موقعیتی هستند كه این ارتعاشات را دقیقا اندازه‌گیری می‌كنند، محاسبات این امكان را می‌دهد كه از هزاران صدای اصلی و بالا ، مدلی از درون خورشید طراحی و ساخته شود.

در خط فرضی استوا مواد خورشیدی در هر ‪ ۲۵‬روز یك بار دور محور می‌چرخند در عرض‌های بالاتر این روند تا ‪ ۳۵‬روزهم به طول می‌انجامد، اما هنوز كاملا مشخص نشده است كه چگونه این تغییر گردش‌ها پدید می‌آید.

اما آنچه قطعی است این است كه این تغییرات از طریق جابه‌جایی پیچیده بین توده‌های گازی كه بالا و پایین می‌روند و چرخش كلی ستاره ایجاد می‌شوند.

در بخش هسته در زیر منطقه كانوكشن هیچ جریان گازی وجود ندارد ، این منطقه درخشان مثل یك جسم خشك و انعطاف‌ناپذیر با دوره‌ای در حدود ‪ ۲۷‬روز گردش می‌كند.

در نتیجه در مرحله عبور منطقه كانوكشن به منطقه سوزان و درخشان داخلی جهشی در چرخش پدید می‌آید كه دانشمندان احتمال می‌دهند در این منطقه عبور و انتقال، محل انرژی جنبشی خورشید وجود دارد كه باعث ایجاد میدان مغناطیسی آن می‌شود.